วันก่อนที่ไปเจอญาติผู้ใหญ่ ได้คอมมิวนิเคตกับผู้คน มันทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้หายจากโลกนี้ไปนะ ยังมีคนเห็นเราอยู่

เวลาอยู่ที่โรงเรียนก็พยายามจะทำใจให้ชินจริง ๆ เรื่องการโดนเมิน อยู่อย่างไร้ตัวตน หรือโดนคนรุ่นเดียวกันทุกคนปฏิเสธทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยขี้ปะติ๋วแค่ไหนก็โดนปฏิเสธจนเป็นเรื่องปกติ

จากที่เหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของเรา อยู่เพื่อเสพศิลปะแต่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ บนหน้าจอ ทำให้มันเปิดกว้างขึ้นได้บ้าง

การได้รับคำชมจากใครสักคน มันเป็นเรื่องที่สามารถมอบกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ได้จริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่เดียวดายมาตลอดอย่างเรา

เราดีใจมาก แม้ว่าเขาจะเป็นญาติที่ไม่ได้สนิท หรือเพิ่งเจอกันครั้งแรก หรืออนาคตครอบครัว เพียงแค่เขาหันหน้ามาคุยกับเรา ฟังและรับรู้ในสิ่งที่เราพูด แค่นั้นก็เปี่ยมสุขแล้วค่ะ